Zon Bloed Dood (Mantra)

Zon Zondig Zonderzonde Zon der ondergang Zondvloed zo een zondvloed   Zo zo zonde   Bloed Bloedig Bloedbaandorst Bloedens toe broeder Addergebroed zo een addergebroed   Zo zo zonde   Dood Dodelijk Doodsverachtelijk Doodse stilte strijd Dodendans zo een dodendans   Zo zo zonde.

Uitmeisje

(Aarschot 1978 – op de wijze van Braxton, Composition 26F) O reine fladderzijde ter zijner tijd zelf hem in het oog gejurkt, blikopsteeksel de glimlach verheiligd geil, het rode kreuk-mij-rokje met de roze dij-inslag dat in heur uiteinde verdaan droef en daadwerkelijk kraakte. Hierna dan…

Het is zoveel meer dan busje rijden

Een status als stedeling bevestigd door liften met lijnbussen. Net achter de gele lijn babbel ik met de zwaar besnorde chauffeur die ik – in zijn afwezigheid – de Walrus noem. Met twee handen aan het stuur, en een half oog op de weg, voorziet hij lijn 3 van een vertrouwd…

PAFF BOEM PATS, RAUW OP JE DAK

‘Collectief Rauw’ is on the move De verhalenvertellers, Mandy Hoffstaetter, Jan Eikelenboom, Rick Kewal, René Gademann, Giorgio Philip Goldman, Ine van Bavel en Carlos Mastenbroek poneerden uit eigen werk aan bezoekers van het PAFFestival te Nijmegen, het Honigcomplex. Zo konden bezoekers naast een schrijver zitten…

De sfeerbeelden van het project ‘Zonde’

De geboorte van ‘Zonde’ was heel erg magisch en werd goed ontvangen. Collectief Rauw bracht tijdens dit project kunstdisciplines samen om kunst te maken. Hierbij speelde de biechtstoel en een kerk de hoofdrol, zelfs het trappenhuis werd omgetoverd tot een ware verhalenkamer. Er werd samengewerkt,…

Jij liep vooruit

jij liep vooruit steeds een pas verder paste mijn stap niet bij jou of heb je andere schoenen nodig moet ik lopen op mijn tenen of op blote voeten hadden ze niet samen gemoeten in de maat verkeken en misschien wel het profiel © Magda…

Wind

Gedicht: De Wind ik sluit mijn ogen voel op mijn gezicht het wisselende licht van licht en lichterlicht hoor, hoe de bulderwind komt aangestoven © Magda Haan

Meeldraden en stampers

Sinds een week of drie, vier, lijkt er iets anders. Er lijkt iets veranderd, in of om me. Ik hield de deur open voor iemand in de trein -zoals ik wel vaker doe-, een vrouw met een bos bloemen in haar hand. ”Mooie bos!” De…