UIT ELKAAR

En als ik dan sta op de kantlijn van mijn tijd.
Heb ik dan spijt… of berouw?
Omdat ik meer van mezelf hield dan van jou?
En heb ik dan de moed om te verklaren,
dat de toekomst mij zorgen zal baren?

Als de ouderdom aan ons verschijnt.
En er meer stuk blijkt dan gelijmd.
Komt pijnlijk het afleggen van een soort bekentenis.
Zoals het zichtbaar blijven van een litteken is.

Daarom leg ik onze rugzak nu maar neer.
Want de leegte is een last zonder ommekeer.
Voor ons eindigt hier het einde zonder gewin.
Maar voor mij begint nu een nieuw begin.

Fotografie: Izaak Slagt

4 reacties

  1. Wat een mooi gedicht. Verslagen.

  2. Mandy Hoffstaetter

    Dank je Hazel!

  3. Mandy Hoffstaetter

    Dank je Monica

Geef een reactie