Zal ik beseffen, zal ik weten

Zal ik mijn laatste dag herkennen
de ochtend dat ik mijn ogen open en
voor de laatste keer vanuit het donker alles licht wordt

mijn laatste ochtendurine
wat mijn verschrompelde vriendje
nog tevoorschijn tovert
en ik voor de laatste keer de druppels van zijn kopje afsla

zal mijn laatste ontbijtje beter smaken, hoewel ik niet besef dat het mijn laatste eitje is

zal ik die dag herkennen
wanneer ik ga slapen om nooit meer wakker te worden
alles van licht donker wordt totdat er
uiteindelijk geen scheiding meer bestaat en alles in liefde overgaat

Zal ik jou herkennen,
mijn donker uiterlijk als een wit gezichtje verborgen in dikke kussens
het uitgemergelde vermoeide lichaam reutelend ademend tussen bezwete dekens

Zal ik het nog horen hoe jij je haast om een teiltje te pakken, zodat mijn overgeefsel bitter en zuur opgevangen wordt

Zal ik beseffen hoe iedereen zachte woorden fluistert, bang om mijn eeuwigdurende rust te verstoren of hoor ik dan in de verte de lofzangen van de engelen koren

Zal ik het weten hoe jij mijn linkerwang kust, een traan van jou op mijn neus valt, dan mijn rechterwang en voorhoofd kust en het verdriet in de kamer zacht tot stilte wordt gesust.

zal ik beseffen dat ik zal weten dat ik het niet kan beseffen

zal ik weten dat ik zal beseffen dat ik het niet meer hoef te weten….

zal ik beseffen dat ik in stilte ben doodgegaan

zal het leven beseffen dat ik strijdend ben heengegaan….

ik hoef het niet te weten
ik hoef het niet te beseffen
eens zal het onvermijdelijke mij ook treffen.

Geschreven door, dichter Ronny Schenk.

Geef een reactie